Blog się zmienił, ma być o mnie, więc będzie o mnie:) O moich przemyśleniach. Chciałabym się z Wami nimi podzielić i zaprosić do dyskusji. Podkreślam: będą to moje przemyślenia, po prostu MOJE!
Jakiś czas temu zauważyłam, że niektórzy Rodzice łatwo wydają osądy na temat swoich dzieci. Jak często słyszycie: on jest taki niegrzeczny (cokolwiek oznacza słowo niegrzeczny!), taki nieposłuszny, taki uparty, taki mądry, taki sprytny, taki... ? Jednym słowem przyklejamy dziecku łatkę i załatwione. On jest uparty i już, nie mam sobie nic do zarzucenia, starałam się, ale on jest uparty, więc mam czyste sumienie... Łatwo, co?
No to ja chciałam napisać o tym, jak łatwo zrobić tym krzywdę dzieciom (oceniając innych krzywdzimy też siebie, ale o tym nie chcę tu pisać).
Wyrządzamy krzywdę dzieciom bo:
- nie zastanawiamy się dlaczego "on jest nieposłuszny", a to powinna być rola rodzica, którego obowiązkiem jest wychowywać, a nie oceniać i przyjmować stan rzeczy jako z góry ustalony! Jeśli zamiast szukać odpowiedniej łatki dla dziecka, postaralibyśmy się poszukać przyczyn zachowań dla nas nieakceptowalnych, pewnie mielibyśmy większą rodzicielską moc.
- dziecko łatwo wchodzi w narzucane przez rodziców role, jeśli odpowiednio dużo razy usłyszy, że jest nieposłuszne, to zapewne samo zacznie tak o sobie myśleć, a wtedy rozwiązania są co najmniej dwa: albo zaakceptuje taki stan rzeczy i po prostu będzie nieposłuszne, albo (nie wiem co gorsze) będzie starać sie udowodnić rodzicom i sobie, że to nieprawda i cały czas będzie żyć w poczuciu niskiej samooceny i przeświadczeniu, że jest przez rodziców nieakceptowany.
I jeszcze jedno na koniec: te przemyślenia przyszły do mnie dzięki temu, że uczę się jak nie oceniać, jak oddzielić ocenę zachowań od oceny dziecka...
Zgadzam się z Tobą w 100 %. Tylko jak trudno to wykonać, kiedy sami jesteśmy ograniczeni schematami wyniesionym z własnego domu :-( Kiedy reagujemy, nie zastanawiając się zbytnio nad swoją reakcją :-(
OdpowiedzUsuńWychowania powinno się uczyć w szkole, bo to na prawdę trudna rzecz :-o
Jedyny plus, że nasze pokolenie ma dostęp do literatury, specjalistycznej pomocy.
Zgadzam sie również.
OdpowiedzUsuńTak samo jest z "niejadkami" hehe
Mi chyba się udało nie powiedziec jeszcze do Mateusza, że jest niegrzeczny, ale obcy ludzie często tak mówią do dzieci, np. na mieście czy w sklepie.
kiedy Mikołaj miał 1,5 roku zapytała mnie koleżanka z pracy czy mój synek jest grzeczny. Miałam problem z odpowiedzią na to pytanie ale powiedziałam, że tak grzeczny, ale taki żywy. Zaczęła się śmiać - wg niej żywy znaczy niegrzeczny. Staram się zawsze mówić o zachowaniu dziecka a nie o nim. No, nie umiem się tylko powstrzymać przed zachwytami typu: "Jesteś wspaniały!' Ale chyba nie chcę się powstrzymywać ;-)))
OdpowiedzUsuńJa często słyszę u znajomych, którzy mówią przy swoich dzieciach, że są niegrzeczne albo są niejadkami, nie chcę przytaczać jakie określenia słyszę na placu zabaw :( Staram się nie mówić, że dziecko jest "jakieś", raczej, że to zachowanie jest nie dobre ponieważ może mieć "takie i takie" konsekwencje.
OdpowiedzUsuńi jeszcze jedno, czy możemy liczyć (piszę to w imieniu swoim i kilku znajomych które odwiedzają Twój blog i one mi go poleciły:) na zamieszczenie waszych zabaw świątecznych z poprzedniego bloga.
OdpowiedzUsuńBardzo prosimy, jeśli oczywiście będziesz miała na to chwilę.
Hej, moja córeczka jakiś czas temu obecnie 3-latka) zapytała mnie co to znaczy, że ktoś jest niegrzeczny.
OdpowiedzUsuńTrudno było mi odpowiedzieć jej na to pytanie, my nie używamy takich określeń.
Mówię: Zosiu nie ciągnij mnie za włosy, to mnie boli, możesz je pogłaskać ale nie ciągnąć lub kota lepiej pogłaskać po ogonie a nie ciągnąć go, może Cię ugryźć.
Nie czuję potrzeby mówienia, że jest niegrzeczna dla mnie to określenie nie oznacza niczego konkretnego. Tak samo jak określenie grzeczna, mówię, czasami nawet, że nie musi być zawsze grzeczna czyli dawać jakiemuś dziecku zabawki którą właśnie się bawi-często wtedy słyszymy, że dziecko jest grzeczne.
Dziękuję za pięknego bloga, ale do tego wpisu muszę się przyczepić, bo jedynie sygnalizuje on temat, a warto byłoby przeanalizować go nieco głębiej - jako, że jest on od jakiegoś czasu bezustannie wałkowany na milion sposobów przez: psychologów i pedagogów, pracę tzw. "kobiecą", internetowe portale dla rodziców, nianie na placach zabaw polskich miast, mózgi mniej lub bardziej refleksyjnych rodziców, języki babć, cioć i teściowych różnej maści, poranne programy telewizji komercyjnych itd. itp... Sądy bywają, oczywiście, sprzeczne, ale nawet, gdy ogółem się zgadzamy, to w szczegółach już niekoniecznie - czekam na cegiełki do moich własnych przemyśleń - bo i mój mózg nie śpi; refleksja nad tematem trwa! :)
OdpowiedzUsuńgrzeczny - niegrzeczny... :) już dwadzieścia lat temu dr (wówczas) anna brzezińska, mówiła nam podczas zajęć z rozwojówki, żeby do dzieci nie mówić "bądź grzeczny", bo one nie rozumieją co to znaczy... no nie rozumieją (patrz komentarz Katarzyny)!
OdpowiedzUsuńdlatego uparcie mówiłam moim dzieciom w wieku przedszkolnym na do widzenia: "baw się dobrze", czym wprawiałam w osłupienie inne współmamy, które uparcie powtarzały - BĄDŹ GRZECZNY!"
moje prawie dorosłe dzieci nadal to ciepło wspominają :)
zgadzam Się z treścią posta.
OdpowiedzUsuńWg PbP nie ma niegrzecznych dzieci, są dzieci z niezaspokojonymi potrzebami i kolczastymi uczuciami, z którymi same nie potrafią sobie poradzić.
w końcu się zgadzamy:) Dzięki BIG_m za odwiedziny!
Usuńspoko :-) dziękuję, że rozmawiając ze mną zaspokoiłaś moją potrzebę szacunku do mojej osoby :-)
Usuń